in De Standaard ***

De Standaard

Dinsdag 3 december 2013

Onder het glazen plafond

------------------------------------------------------------------------------------------

MULTIMEDIA ***

Fresco

Lamepkap & Villanella. Gezien in De Studio in Antwerpen.

20/11. Nog 5 > 7/12, vijf voorstellingen per avond. Daarna op tournee.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Doe verse sokken aan als u naar Lampekap gaat kijken. Voor aanvang nodigt een ceremoniemeester het publiek uit om de schoenen in een hoek te zetten en languit in een cirkel te gaan liggen, de hoofden tegen elkaar. De voorbereiding en intro zijn nodig. Ze moeten je in de juiste stemming brengen voor dit trage kijkritueel, een visuele trip die moeilijk onder één noemer te vatten is. Video-installatie, film, voorstelling? Fresco, met discrete soundtrack van Mauro Pawlowski, valt tussen vele plooien en mikt ook iets te veel op één verrassingseffect.

Detectiveverhaal

Het jonge collectief Lampekap, een initiatief van Lena Daems en Frederik van Remoortere, komt uit de beeldende kunst, maar kiest voor projecten die het publiek onderdompelen in een ervaring. Het begon met enkele kleine, beeldende installaties. Lampekap liet vorig jaar voor het eerst stevig van zich horen met het mysterieuze Raam. Projecties op de Meir namen de vorm aan van een verknipt detectivefeuilleton waarin bekende acteurs meespeelden. Fresco is meer experimenteel en meditatief, maar al evenzeer een oefening in kijken. Plafondschilderijen, en het spel van illusies dat ze opbouwen, vormen de inspiratiebron. Maar verwacht geen zwevende putti, wolkenpartijen of duizelingwekkende vista’s. De weelde van de barok is hier vervangen door minimalisme en zweverige abstractie. Haarscherp in beeld gebracht en slim gemonteerd. De film vertrekt vanuit een omkering. Het plafond is van glas. Daarachter opent zich een nieuwe dimensie, die bevolkt wordt door rustig bewegende naakte figuranten. Ze vertoeven in een azuurblauwe, voor ons onbereikbare wereld, als een merkwaardig spiegelbeeld. De figuren zouden weggelopen kunnen zijn uit Jeroen Bosch’ Tuin der lusten, beweren de makers. Maar die verwijzing zit veel meer in de weg dan dat ze extra associaties aanbiedt. Essentieel is het strenge vierkant dat het beeld domineert. Het wordt vermenigvuldigd tot een rasterstructuur, symbool voor onze neiging om af te bakenen, in te lijsten en in te perken. De menselijke drang om te ordenen staat hier tegenover de organische vormen zoals je die in de natuur vindt. De finale is beroezend. De camera wijkt terug. Ons perspectief lijkt zich te verplaatsen naar het middelpunt van de aarde. Hoog boven onze hoofden wriemelen de figuren als mieren. Onze tegenvoeters verwijderen zich statig, als ging het om een verre Space odyssey-missie. Waarna de noodlichten aanfloepen en we beduusd naar onze eigen lijven liggen te kijken. Oneindigheid is ons maar voor heel even gegund in dit ondermaanse. GEERT VAN DER SPEETEN