recensie ENOLA

Klotski met Amiina en Brave Timbers

Boris Ketels - 02 oktober 2010

Kavka, Antwerpen, 30 september 2010

Er zijn nog zekerheden in het leven: een waar feestmaal op kerstavond, een flinke portie aandacht en cadeaus op je verjaardag, en een potje stomende ochtendseks elke zondag. En zo stond voor zij die afgelopen donderdag afzakten naar Kavka ook buiten kijf dat het een bijzondere avond zou worden. Het concept van Klotski leest immers als een recipe for success. Kaspar Hauser Records vroeg Amiina en Brave Timbers ten dans, terwijl het lAmpekAp Collectief het publiek alle hoeken van het podium liet zien.

Dat laatste mag u gerust (ook) letterlijk nemen: op drie gigantische schermen die in de vorm van een 'H' zowat midden in het publiek hingen, werden langs beide kanten beelden geprojecteerd van wat er zich op het podium afspeelde en dit vanuit verschillende oogpunten. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, werden deze doeken tijdens de optredens al eens van plaats verschoven, via een ingenieuze constructie met rails en katrollen. Zo dwong de setting nu eens enkele mensen tot het migreren naar de andere kant van de zaal, terwijl anderen dan weer enkele ogenblikken gevangen werden genomen tussen de verschillende projecties en een zijmuur. Klinkt indrukwekkend? Dat was het dan ook, al werd er hier en daar even geproest toen de drummer van Amiina het waagde aan zijn gat te krabben - geen goed idee als er een camera vlak achter je rug hangt, pal.

Dat brengt ons dan bij het tweede ingrediënt van de avond: muziek. En die moest zeker niet onder doen voor het visuele. Brave Timbers opende de avond en deed dit wonderwel met een set om bij weg te dromen. Niet dat we grote verrassingen te horen kregen, maar met de haast Spartaanse bezetting van gitaar en viool wisten zij toch een min of meer eigen geluid en vooral heel erg veel sfeer te brengen. Denk aan het betere werk van The Album Leaf, maar dan zonder de elektronica. Of aan een zeer rudimentaire versie van James Blackshaw op viool. Of liever nog, ga zelf eens luisteren. Waar dient dat world wide web anders voor?

Amiina nam daarna het roer over en de band toonde dat zij ook zonder Sígur Rós haar mannetje kan staan. De IJslandse deernes bleken meer te kunnen bespelen dan alleen strijkers, dus volgden verder nog synthesizers, laptops, speelgoedinstrumentjes en de harten van alle omstaanders. Ook bij dit concert gold een no surprises policy, maar daar leek niemand echt van wakker te liggen. Mooie, gepassioneerde muziek uit het land van elfjes en Björk, meer moet dat niet zijn.

In tijden van de meest enorme en decadente tournees ooit - zoals de laatste passage van U2 in het Koning Boudewijnstadium - is het fijn om te zien dat jonge mensen met een hart voor cultuur ook met een fractie van dit soort budgetten iets volstrekt unieks kunnen opbouwen. Het werd een belevenis waarbij audio en video versmolten en wederom bewezen werd dat één plus één zelden twee is. En zo werden verwachtingen niet alleen gecreëerd, maar ook overtroffen. Of om het met Hannibal uit The A-Team te zeggen: 'I love it when a plan comes together'. Zij die er niet bij waren, krijgen nog een tweede en zelfs een derde kans om een kijkje te gaan nemen. Klotski nodigt immers in oktober en november nog enkele andere kleppers uit. Lees er alles over op www.klotski.be.